რეგიონებში სეზონური მუშახელის დეფიციტი ფერმერებისთვის ერთ-ერთ მთავარ გამოწვევად რჩება. მიუხედავად იმისა, რომ დღიური ანაზღაურება გაიზარდა და რიგ შემთხვევებში 70-80 ლარსაც მიაღწია, მოსავლის აღების, ბაღების მოვლისა და სხვა ფიზიკური სამუშაოებისთვის ადამიანების მოძიება კვლავ რთულია.
ერთი შეხედვით, 70-80ლარიანი ანაზღაურება კონკურენტული უნდა იყოს. თუმცა სეზონური სამუშაო მუდმივ დასაქმებას არ ნიშნავს. თუ ადამიანი თვეში 20 დღეს იმუშავებს, მისი შემოსავალი დაახლოებით 1 400 ლარი იქნება, მაგრამ სამუშაო დღეების ასეთი რაოდენობა გარანტირებული არ არის. დასაქმება დამოკიდებულია ამინდზე, მოსავლის მოცულობასა და კონკრეტული სამუშაოს ხანგრძლივობაზე. ამას ემატება მძიმე ფიზიკური დატვირთვა, ტრანსპორტირების პრობლემა და ხშირ შემთხვევაში სოციალური გარანტიების არარსებობა.
პრობლემის ერთ-ერთ მიზეზად რეგიონებიდან სამუშაო ასაკის მოსახლეობის გადინებაც სახელდება. ახალგაზრდების ნაწილი ქალაქებში ან საზღვარგარეთ ეძებს უფრო სტაბილურ და მაღალანაზღაურებად სამსახურს, სოფლის მეურნეობაში კი თანდათან მცირდება იმ ადამიანების რაოდენობა, რომლებიც მძიმე სეზონური სამუშაოს შესრულებისთვის მზად არიან.
სამუშაო ძალის მოზიდვა განსაკუთრებით რთულდება იმ პერიოდში, როდესაც რამდენიმე რეგიონში მოსავლის აღება ერთდროულად იწყება.
მუშახელის დეფიციტი ფერმერებისთვის მხოლოდ სამუშაო პროცესის შეფერხება არ არის. დაგვიანებული კრეფის გამო პროდუქციის ნაწილი შეიძლება გაფუჭდეს, გაუარესდეს მისი ხარისხი ან შემცირდეს გასაყიდი ფასი. გაზრდილი ხელფასი კი წარმოების თვითღირებულებას ზრდის, რაც საბოლოოდ შესაძლოა პროდუქტის საბითუმო და საცალო ფასებზეც აისახოს.
შექმნილი მდგომარეობა აჩვენებს, რომ პრობლემა მხოლოდ ადამიანების „შრომის სურვილით“ ვერ აიხსნება. ბაზარზე ერთმანეთს არ ემთხვევა ფერმერის შესაძლებლობები და დასაქმებულის მოთხოვნები: ფერმერს მოკლე პერიოდით, შედარებით დაბალ ხარჯად სჭირდება მუშახელი, დასაქმებული კი სტაბილურ შემოსავალს, ტრანსპორტს, უსაფრთხო სამუშაო პირობებსა და წინასწარ განსაზღვრულ გრაფიკს ეძებს.
მდგომარეობის შესამსუბუქებლად ფერმერებს სამუშაოს წინასწარ დაგეგმვა, მუშახელის ტრანსპორტირებით უზრუნველყოფა და რამდენიმე მეურნეობის მიერ ერთიანი სამუშაო ჯგუფების დაქირავება შეუძლიათ. გრძელვადიან პერსპექტივაში კი საჭირო გახდება იმ პროცესების მექანიზაცია, სადაც ტექნიკის გამოყენება შესაძლებელია.
დღიური ანაზღაურების 70-80 ლარამდე ზრდა აჩვენებს, რომ სეზონურ შრომაზე მოთხოვნა მაღალია. თუმცა მხოლოდ ხელფასის გაზრდა საკმარისი აღარ აღმოჩნდა — სოფლის მეურნეობას უკვე სამუშაო ძალის სტრუქტურული დეფიციტი აქვს, რომელიც ფერმერების ხარჯებს ზრდის და მოსავლის დროულად აღებას საფრთხეს უქმნის.
