საქართველოში ახალი ინფრასტრუქტურული, ენერგეტიკული და სატრანსპორტო პროექტების განხორციელება ეკონომიკური ზრდის ერთ-ერთ მთავარ წყაროდ განიხილება. თუმცა შრომის ბაზრის მონაცემები აჩვენებს, რომ ქვეყანას მათი განხორციელებისთვის საჭირო რაოდენობის სპეციალისტები შესაძლოა არ ჰყავდეს.
ეკონომიკის სამინისტროს პროგნოზით, მომდევნო ხუთ წელიწადში მშენებლობის მენეჯერებზე მოთხოვნა 1 710 ადამიანს მიაღწევს. იმავე პერიოდში საჭირო იქნება 1 299 მშენებლობის ზედამხედველი და 1 124 ელექტროტექნიკოსი.
ამავდროულად, უმაღლესი განათლების პროგრამებიდან ბაზარზე გამოსული კადრების რაოდენობა არსებულ მოთხოვნას ჩამორჩება. მშენებლობის მიმართულებაზე ყოველწლიურად საშუალოდ 237 კურსდამთავრებულია, ბაზარს კი 674 სპეციალისტი სჭირდება. ენერგეტიკაში 76 კურსდამთავრებულზე 202 კადრის მოთხოვნა მოდის, ტრანსპორტის მიმართულებაზე კი 145 კურსდამთავრებულზე 244 კადრი.
კადრების დეფიციტმა შესაძლოა პროექტების ღირებულება გაზარდოს. გამოცდილი ინჟინრებისა და ტექნიკური მენეჯერების შეზღუდული რაოდენობა მათ ანაზღაურებას ზრდის და კომპანიებს ერთმანეთთან კონკურენციას აიძულებს. რთულდება რეგიონებში სპეციალისტების გაგზავნაც, რადგან კვალიფიციური კადრების დიდი ნაწილი თბილისშია კონცენტრირებული.
დიდ პროექტებზე მოთხოვნის ერთდროულმა ზრდამ შეიძლება ადგილობრივ ბაზარზე არსებული კადრების გადანაწილებაც გამოიწვიოს. მსხვილ კომპანიებს უფრო მაღალი ხელფასისა და უკეთესი პირობების შეთავაზების შესაძლებლობა აქვთ, რის გამოც მცირე და საშუალო სამშენებლო ბიზნესებს თანამშრომლების შენარჩუნება გაუჭირდებათ.
კიდევ ერთი გამოსავალი უცხოელი სპეციალისტების დაქირავებაა, თუმცა ეს ზრდის საცხოვრებლის, მგზავრობის, დაზღვევისა და სხვა საოპერაციო ხარჯებს. ამასთან, უცხოელი თანამშრომლების დროებით ჩამოყვანა ადგილობრივი კადრების გრძელვადიანი დეფიციტის პრობლემას ვერ წყვეტს.
შესაბამისად, ინფრასტრუქტურული ინვესტიციების დაგეგმვა ადამიანური რესურსების პოლიტიკის გარეშე არასაკმარისია. თუ ქვეყანაში დროულად არ მომზადდება მეტი ინჟინერი, ტექნოლოგი, მშენებლობის მენეჯერი და ზედამხედველი, სამუშაო ძალის დეფიციტი შეიძლება პროექტების დაგვიანებისა და გაძვირების ერთ-ერთ მიზეზად იქცეს.
