ჯეფრი ეპშტეინის საქმის გასაჯაროებული მასალები კვლავ აქტიურად შუქდება საინფორმაციო გამოშვებებსა და მედიის წამყვან გვერდებზე. თუმცა, ციფრულ ეკოსისტემაში გაჩნდა სრულიად ახალი ფორმატი, რომელმაც აუდიტორიის უზარმაზარი ყურადღება მიიპყრო – პოდკასტი, რომელიც არაპროფესიონალი ჟურნალისტის ინიციატივით შეიქმნა და სრულად ხელოვნური ინტელექტის მიერ არის გენერირებული.
The Epstein Files გამომძიებლური დოკუმენტური პოდკასტია, რომელმაც სულ რაღაც რამდენიმე დღეში 700 000-ზე მეტი ჩამოტვირთვა დააგროვა და Apple Podcasts-ის ტოპ ათეულსა თუ Spotify-ის ტოპ ოცდაათეულში მოხვდა. პროექტი დღეში ორ ეპიზოდს უშვებს და უკვე 100-მდე სერიას ითვლის. საინტერესოა, რომ მის უკან არა მედიაორგანიზაცია, არამედ მონაცემთა დამუშავებისა და კონტენტის სფეროში გამოცდილი ანტრეპრენერი, ადამ ლევი დგას, რომელსაც ჟურნალისტიკასთან შეხება არასდროს ჰქონია.
პროექტი თებერვლის დასაწყისში, მასალების გასაჯაროებისთანავე ჩაეშვა. ორდღიანი, თითქმის 16-საათიანი უწყვეტი სამუშაო რეჟიმის შემდეგ, ლევიმ შექმნა ავტომატიზებული სისტემა, რომელიც დაუმუშავებელ ფაილებს იღებს, ელექტრონული ფოსტიდან და ფოტოებიდან ტექსტს კითხულობს, წყაროებს ერთმანეთს ადარებს და სცენარებს წერს, რომლებსაც საბოლოოდ AI ხმები ახმოვანებენ. პროექტის ავტორის მთავარი მოტივაცია ის იყო, რომ ადამიანებს ზედმეტი ემოციებისგან დაცლილი, პირდაპირი და მხოლოდ ფაქტებზე დაფუძნებული ინფორმაციის მიღება სურთ.
ტექნიკური არქიტექტურა ერთმანეთთან აკავშირებს რამდენიმე მსხვილ ენობრივ მოდელს – მათ შორის Anthropic-ის Claude-ს, Google-ისა და OpenAI-ის პროდუქტებს. ეს სისტემა 3.5 მილიონ ფაილში არსებულ სახელებს, ადგილებს, თემებსა და ქრონოლოგიას აანალიზებს. იმისათვის, რომ კონკრეტული დეტალი პოდკასტში მოხვდეს, მოდელმა მისი უტყუარობა მაღალი სიზუსტით უნდა დაადასტუროს. მონაცემების გადასამოწმებლად დამატებით გამოიყენება ინტერნეტ არქივი, Google Pinpoint და Jmail. ავტორისთვის წყაროების ზუსტი მითითება კრიტიკულად მნიშვნელოვანი ეტაპი იყო, რადგან საზოგადოება ხელოვნური ინტელექტის მიმართ ჯერ კიდევ სკეპტიკურადაა განწყობილი და ე.წ. ჰალუცინაციების რისკი ყოველთვის არსებობს.
კოლუმბიის უნივერსიტეტის ციფრული ჟურნალისტიკის ცენტრის დამფუძნებელი დირექტორი, ემილი ბელი ამ მოვლენას იმით ხსნის, რომ მსგავსი AI-სიმულაციები თავდაპირველად დიდ ცნობისმოყვარეობას იწვევს, თუმცა მალევე მომაბეზრებელი ხდება. მისი შეფასებით, პირველი ეპიზოდების მოსმენა საინტერესოა, მაგრამ ნებისმიერი ადამიანისთვის, ვისაც AI-ინსტრუმენტებთან უმუშავია, აშკარაა, რომ ეს მანქანური ნაშრომია. მონაცემთა სასამართლო აუდიტისთვის ეს მიდგომა სასარგებლოა, თუმცა რთულია რიგითი მსმენელის ყურადღების დიდი ხნით შენარჩუნება, თუ ის კონკრეტულად ამ საქმის სიღრმეებს არ იძიებს.
მიუხედავად ამისა, ლევის მთავარი უპირატესობა უპრეცედენტო სისწრაფეა. ტრადიციული მედიასაშუალებები უბრალოდ ვერ ახერხებენ კონტენტის ასეთი ტემპით წარმოებას. სისწრაფე პოდკასტების პლატფორმების ალგორითმებზეც დადებითად მოქმედებს და პროექტის პოვნის ალბათობას ზრდის. ავტორი უკვე მეორე სერიაზეც მუშაობს, სადაც სრულიად განსხვავებულ თემას იმავე ტექნოლოგიური მეთოდით დაამუშავებს.
მიუხედავად იმისა, თუ როგორ ვაფასებთ მსგავსი პოდკასტების ხარისხს, ფაქტია, რომ ხელოვნურმა ინტელექტმა უზარმაზარი აუდიტორიის მოზიდვა შეძლო. ეს ჟურნალისტებისთვის, განსაკუთრებით კი მათთვის, ვინც კომპლექსურ დოკუმენტებზე მუშაობს, სერიოზული სიგნალია. პროექტის ავტორის ხედვით, ამ მოცემულობაში გადარჩენის საუკეთესო გზა ტექნოლოგიების ათვისება და ახალი როლის მორგებაა – ადამიანები უბრალოდ ხმის მიმწოდებლებიდან ინფორმაციის კურატორებად უნდა იქცნენ.
მეორე მხრივ, ოქსფორდის უნივერსიტეტის როიტერის ინსტიტუტის ციფრული სტრატეგი ნიკ ნიუმენი მიიჩნევს, რომ სისწრაფე და წყაროების ავტომატური დამუშავება სარედაქციო ხედვას სრულად ვერ ანაცვლებს. მისი კვლევების თანახმად, გამომცემლები მომავალში მეტ ადამიანურ აუდიო კონტენტს შექმნიან სწორედ AI-ს საპირწონედ, რადგან ხელოვნურ ინტელექტს ჯერ კიდევ უჭირს ემპათიისა და ემოციური კავშირის გამოხატვა. მართლაც, თუ მსმენელმა საქმის დეტალები წინასწარ არ იცის, ამ პოდკასტის აღქმა შეიძლება გაუჭირდეს.
წყარო: Fastcompany; www.marketer.ge
