თბილისში პირველი საერთაშორისო ხელოვნების აუქციონის ჩატარება ქართული კულტურისა და ეკონომიკისთვის ერთდროულად მნიშვნელოვანი მოვლენაა. BM.GE-ის მასალაში ხელოვნების სფეროს წარმომადგენელი თეა გოგუაძე აღნიშნავს, რომ ეს პროცესი ქართულ ხელოვნების ბაზარს ახალ ეტაპზე გადაიყვანს — თბილისი მხოლოდ ნამუშევრების გამგზავნი ქალაქი აღარ იქნება, არამედ თავად გადაიქცევა პლატფორმად, სადაც საერთაშორისო მყიდველები, კოლექციონერები და ინვესტორები მოვლენ.
27 აპრილს Hessink’s Tbilisi Auction House-ში დაგეგმილი აუქციონი პირველი შემთხვევაა, როცა საერთაშორისო ფორმატის აუქციონი საქართველოში ტარდება. ორგანიზატორების განცხადებით, აუქციონზე წარმოდგენილი იქნება 90 ლოტი, ხოლო გაყიდვები თბილისთან ერთად ონლაინ პლატფორმებითაც იქნება ხელმისაწვდომი, რაც ნიშნავს, რომ ქართული ხელოვნება ერთდროულად ადგილობრივ და გლობალურ აუდიტორიას წარედგინება.
თეა გოგუაძის შეფასებით, მსგავსი პროცესები უკვე დიდი ხანია დასავლეთში ჩანს, სადაც ხელოვნება ახალი კაპიტალისა და სოციალური სტატუსის ერთ-ერთ ინდიკატორად იქცა. მისი თქმით, საქართველოში ამ ტენდენციის ნიშნები უკვე ჩანს და სწორედ ეს გახდა ერთ-ერთი მიზეზი, რის გამოც გასულ წელს Bonhams-მა ქართული ხელოვნების აუქციონი ჩაატარა.
ეკონომიკური თვალსაზრისით, ასეთი აუქციონის გავლენა რამდენიმე მიმართულებით შეიძლება გამოვლინდეს:
- ქართული მხატვრების ნამუშევრების ფასების ზრდა
- კერძო კოლექციონერების გააქტიურება
- ინვესტორების დაინტერესება ალტერნატიული აქტივებით
- გალერეების და არტ-ბიზნესის განვითარება
- თბილისის პოზიციონირება რეგიონულ კულტურულ ჰაბად
სპეციალისტები აღნიშნავენ, რომ როცა ნამუშევარი აუქციონზე იყიდება, იქმნება საჯარო ფასის ისტორია, რაც ბაზრისთვის ძალიან მნიშვნელოვანია. თუ აქამდე ბევრი გარიგება დახურულ წრეში ხდებოდა, აუქციონი ფასს გამჭვირვალეს ხდის და ხელოვნების ბაზარს უფრო სტრუქტურირებულს აყალიბებს.
ასევე მნიშვნელოვანია საერთაშორისო ყურადღების ფაქტორი. თუ უცხოელი მყიდველები ქართულ ავტორებს შეიძენენ, ეს ადგილობრივი ბაზრისთვის სიგნალია, რომ ქართული ხელოვნება უკვე ექსპორტირებადი კულტურული აქტივია. ასეთმა პროცესმა მომავალში შეიძლება გაზარდოს მოთხოვნა როგორც კლასიკურ, ისე თანამედროვე ქართველ ხელოვანებზე.
თუმცა გამოწვევებიც არსებობს. საქართველოს ბაზარი ჯერ კიდევ მცირეა, კოლექციონერთა წრე შეზღუდულია, ხოლო ნამუშევრების შეფასების, ავთენტიფიკაციისა და დაზღვევის ინფრასტრუქტურა სრულად განვითარებული არ არის. ამიტომ პირველი აუქციონი უფრო საწყისი ნაბიჯია, ვიდრე დასრულებული წარმატება.
საბოლოოდ, თბილისის საერთაშორისო აუქციონი მხოლოდ კულტურული ღონისძიება არ არის — ეს არის მცდელობა, ქართული ხელოვნება გადაიქცეს ეკონომიკურ პროდუქტადაც, რომელსაც გლობალურ ბაზარზე საკუთარი ფასი ექნება.
