დე­და­მი­წა სა­კუ­თა­რი ღერ­ძის ირ­გვლივ უზარ­მა­ზა­რი სიჩ­ქა­რით ბრუ­ნავს. ეკ­ვა­ტორ­თან მისი ზე­და­პი­რის ბრუნ­ვი­თი სიჩ­ქა­რე და­ახ­ლო­ე­ბით 1 670 კმ/სთ-ს აღ­წევს. რად­გან ჩვენც, ატ­მოს­ფე­როც, ოკე­ა­ნე­ე­ბიც და გარ­შე­მო არ­სე­ბუ­ლი ყვე­ლა­ფე­რი პლა­ნე­ტას­თან ერ­თად მოძ­რა­ობს, ამ ბრუნ­ვას ყო­ველ­დღი­ურ ცხოვ­რე­ბა­ში ვერ ვგრძნობთ.

თუმ­ცა, წარ­მო­ვიდ­გი­ნოთ სრუ­ლი­ად წარ­მო­უდ­გე­ნე­ლი სცე­ნა­რი: დე­და­მი­წის მყა­რი ზე­და­პი­რი უეც­რად, თუნ­დაც მხო­ლოდ 5 წა­მით, გა­ჩერ­და და შემ­დეგ ისევ გა­ნაგ­რძო ბრუნ­ვა.

რა მოხ­დე­ბო­და?

  • აი, 5 მთა­ვა­რი კი­თხვა და პა­სუ­ხი ამ სა­მეც­ნი­ე­რო ჰი­პო­თე­ზა­ზე

1. რა­ტომ არის ინერ­ცია ყვე­ლა­ზე დიდი საფრ­თხე?

წარ­მო­იდ­გი­ნეთ, რომ დიდი სიჩ­ქა­რით მოძ­რავ ავ­ტო­მო­ბილ­ში ხართ და მძღო­ლი მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ამუხ­რუ­ჭებს - მან­ქა­ნა ჩერ­დე­ბა, მაგ­რამ თქვე­ნი სხე­უ­ლი ინერ­ცი­ით წინ მოძ­რა­ო­ბას აგ­რძე­ლებს.

ასევე დაგაინტერესებთ15:30 / 05-10-2026

გზამკვლევი: რა მოხდება, თუ ერთ დღეს ინტერნეტი გაითიშება? 5 მთავარი კითხვა და პასუხი

დე­და­მი­წის შემ­თხვე­ვა­ში იგი­ვე პრინ­ცი­პი იმუ­შა­ვებ­და, ოღონდ წარ­მო­უდ­გენ­ლად დიდ მას­შტაბ­ზე.

თუ დე­და­მი­წის მყა­რი ზე­და­პი­რი მყი­სი­ე­რად გა­ჩერ­დე­ბო­და, ადა­მი­ა­ნე­ბი, ატ­მოს­ფე­რო, ოკე­ა­ნე­ე­ბი და დე­და­მი­წის ზე­და­პირ­ზე არ­სე­ბუ­ლი სხვა ობი­ექ­ტე­ბი იმა­ვე წამს ვერ გა­ჩერ­დე­ბოდ­ნენ. ისი­ნი აღ­მო­სავ­ლე­თის მი­მარ­თუ­ლე­ბით მოძ­რა­ო­ბას გა­აგ­რძე­ლებ­დნენ.

ეკ­ვა­ტორ­ზე ეს სიჩ­ქა­რე და­ახ­ლო­ე­ბით 1 670 კმ/სთ-ია. თუმ­ცა სიჩ­ქა­რე გა­ნე­დის მი­ხედ­ვით მცირ­დე­ბა - პო­ლუ­სებ­თან ის თით­ქმის ნუ­ლის ტო­ლია.

ამი­ტომ ყვე­ლა­ზე ძლი­ე­რი ინერ­ცი­უ­ლი ეფექ­ტი ეკ­ვა­ტორ­თან იქ­ნე­ბო­და. დე­და­მი­წის ზე­და­პირ­თან არ­სე­ბუ­ლი ყვე­ლა­ფე­რი კი კო­ლო­სა­ლუ­რი ძა­ლით და­ი­წყებ­და გა­და­ად­გი­ლე­ბას.

2. რო­გო­რი ქარი წარ­მო­იქ­მნე­ბო­და?

დე­და­მი­წის ატ­მოს­ფე­როც პლა­ნე­ტას­თან ერ­თად ბრუ­ნავს. თუ მყა­რი ზე­და­პი­რი უცებ გა­ჩერ­დე­ბო­და, ჰა­ე­რი კი ინერ­ცი­ით მოძ­რა­ო­ბას გა­აგ­რძე­ლებ­და, დე­და­მი­წის ზე­და­პირ­სა და ატ­მოს­ფე­როს შო­რის წარ­მო­იქ­მნე­ბო­და უკი­დუ­რე­სად ძლი­ე­რი ჰა­ე­რის ნა­კა­დე­ბი.

ეკ­ვა­ტორ­თან ატ­მოს­ფე­როს ზე­და­პირ­თან მი­მარ­თე­ბით დარ­ჩე­ნი­ლი სიჩ­ქა­რე შე­იძ­ლე­ბა და­ახ­ლო­ე­ბით 1 600 კმ/სთ-ის მას­შტაბს მი­უ­ახ­ლოვ­დეს.

ეს ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი ქა­რიშ­ხა­ლი ან ტორ­ნა­დო არ იქ­ნე­ბო­და, ეს იქ­ნე­ბო­და სრუ­ლი­ად გან­სხვა­ვე­ბუ­ლი, ჰი­პო­თე­ზუ­რი ფი­ზი­კუ­რი მოვ­ლე­ნა.

ასე­თი მას­შტა­ბის ჰა­ე­რის მოძ­რა­ო­ბა კა­ტას­ტრო­ფულ ზი­ანს მი­ა­ყე­ნებ­და შე­ნო­ბებს, ტყე­ებს, ინფრას­ტრუქ­ტუ­რა­სა და ყვე­ლა­ფერს, რაც დე­და­მი­წის ზე­და­პირ­ზეა.

3. რა და­ე­მარ­თე­ბო­და ოკე­ა­ნე­ებს?

ხში­რად ამ­ბო­ბენ, რომ დე­და­მი­წის გა­ჩე­რე­ბის­თა­ნა­ვე ოკე­ა­ნე­ე­ბი პო­ლუ­სე­ბის­კენ გა­და­იქ­ცე­ვა, თუმ­ცა ეს ასე სწრა­ფად არ მოხ­დე­ბო­და.

დე­და­მი­წის ბრუნ­ვა მარ­თლაც ქმნის ცენ­ტრი­და­ნულ ეფექტს, რო­მე­ლიც ეკ­ვა­ტორ­თან წყლის მა­სე­ბის გა­ნა­წი­ლე­ბა­სა და პლა­ნე­ტის ეკ­ვა­ტო­რულ ამო­ბე­რი­ლო­ბას უწყობს ხელს.

მაგ­რამ 5 წამი ძა­ლი­ან მოკ­ლე დროა იმის­თვის, რომ მთე­ლი ოკე­ა­ნე­ე­ბი პო­ლუ­სე­ბის­კენ გა­და­ად­გილ­დეს.

მყი­სი­ე­რი გა­ჩე­რე­ბი­სას წყა­ლი, ისე­ვე რო­გორც ატ­მოს­ფე­რო, პირ­ველ რიგ­ში ინერ­ცი­ის გამო გა­აგ­რძე­ლებ­და მოძ­რა­ო­ბას. ზე­და­პირ­თან მი­მარ­თე­ბით ეს უზარ­მა­ზარ, და­მან­გრე­ველ წყლის ნა­კა­დებს წარ­მოქ­მნი­და.

ხოლო თუ დე­და­მი­წა ბრუნ­ვას დიდი ხნით შე­წყვეტ­და, უკვე სხვა მას­შტა­ბის ცვლი­ლე­ბებს მი­ვი­ღებ­დით. მათ შო­რის ოკე­ა­ნე­ე­ბის გრძელ­ვა­დი­ან გა­და­ნა­წი­ლე­ბას.

4. და­ი­წყე­ბო­და თუ არა გი­გან­ტუ­რი მი­წისძვრე­ბი და ვულ­კა­ნე­ბის ამოფრქვე­ვე­ბი?

აქ პა­სუ­ხი უფრო რთუ­ლია.

დე­და­მი­წის ქერ­ქი ტექ­ტო­ნი­კურ ფი­ლე­ბად არის და­ყო­ფი­ლი და მათი მოძ­რა­ო­ბა უკვე დღე­საც იწ­ვევს მი­წისძვრებ­სა და ვულ­კა­ნურ პრო­ცე­სებს.

დე­და­მი­წის მყი­სი­ე­რი გა­ჩე­რე­ბა პლა­ნე­ტის სხვა­დას­ხვა ნა­წილ­ში უზარ­მა­ზარ მე­ქა­ნი­კურ სტრე­სებს წარ­მოქ­მნი­და. ამი­ტომ გე­ო­ლო­გი­უ­რი პრო­ცე­სე­ბის სე­რი­ო­ზუ­ლი დარ­ღვე­ვა მო­სა­ლოდ­ნე­ლი იქ­ნე­ბო­და.

თუმ­ცა მეც­ნი­ე­რე­ბას არ აქვს სა­ფუძ­ვე­ლი, ზუს­ტად ვთქვათ, რომ მხო­ლოდ 5-წა­მი­ა­ნი გა­ჩე­რე­ბა აუ­ცი­ლებ­ლად გა­მო­იწ­ვევ­და მთელ მსოფ­ლი­ო­ში ერ­თდრო­ულ მი­წისძვრებს ან ვულ­კა­ნე­ბის ამოფრქვე­ვას.

ეს უკვე ჰი­პო­თე­ზუ­რი სცე­ნა­რის ნა­წი­ლია და მისი ზუს­ტი შე­დე­გე­ბის პროგ­ნო­ზი­რე­ბა შე­უძ­ლე­ბე­ლია.

5. სად იქ­ნე­ბო­და გა­დარ­ჩე­ნის ყვე­ლა­ზე დიდი შან­სი?

თუ მხო­ლოდ დე­და­მი­წის ბრუნ­ვით გა­მოწ­ვე­ულ ინერ­ცი­ულ ეფექტს გან­ვი­ხი­ლავთ, პო­ლუ­სებ­თან ახ­ლოს მდე­ბა­რე რე­გი­ო­ნე­ბი შე­და­რე­ბით ნაკ­ლე­ბად და­ზა­რალ­დე­ბო­და.

ამის მი­ზე­ზი მარ­ტი­ვია: პო­ლუ­სებ­თან დე­და­მი­წის ზე­და­პი­რის ბრუნ­ვი­თი ხა­ზო­ვა­ნი სიჩ­ქა­რე თით­ქმის ნუ­ლის ტო­ლია, მა­შინ რო­დე­საც ეკ­ვა­ტორ­ზე ის და­ახ­ლო­ე­ბით 1 670 კმ/სთ-ს აღ­წევს.

მაგ­რამ ეს არ ნიშ­ნავს, რომ პო­ლუ­სებ­ზე ყოფ­ნა უსაფრ­თხო იქ­ნე­ბო­და.

ატ­მოს­ფე­რო­სა და ოკე­ა­ნე­ე­ბის ინერ­ცი­უ­ლი მოძ­რა­ო­ბა, გლო­ბა­ლუ­რი ინფრას­ტრუქ­ტუ­რის და­ზი­ა­ნე­ბა და პლა­ნე­ტის სხვა­დას­ხვა სის­ტე­მის მკვეთ­რი ცვლი­ლე­ბე­ბი მთელ დე­და­მი­წა­ზე უზარ­მა­ზარ პრობ­ლე­მებს შექ­მნი­და.

ამი­ტომ ასე­თი მოვ­ლე­ნის შემ­დეგ ცი­ვი­ლი­ზა­ცი­ის გა­დარ­ჩე­ნის შე­საძ­ლებ­ლო­ბის ზუს­ტად შე­ფა­სე­ბა შე­უძ­ლე­ბე­ლია.

სა­მეც­ნი­ე­რო რე­ა­ლო­ბა: დე­და­მი­წის 5 წა­მით მყი­სი­ე­რი გა­ჩე­რე­ბა მხო­ლოდ ჰი­პო­თე­ზუ­რი სცე­ნა­რია - ბუ­ნე­ბა­ში ასე­თი მოვ­ლე­ნა არ ხდე­ბა.

დე­და­მი­წის ბრუნ­ვის სიჩ­ქა­რე მარ­თლაც იც­ვლე­ბა, თუმ­ცა არა ასე­თი მას­შტა­ბით. გრძელ­ვა­დი­ან პე­რი­ოდ­ში დე­და­მი­წის ბრუნ­ვას, მათ შო­რის, მთვა­რის მიერ გა­მოწ­ვე­უ­ლი მოქ­ცე­ვი­თი ხა­ხუ­ნი ანე­ლებს.

NASA-ს მი­ხედ­ვით, ამ პრო­ცე­სის შე­დე­გად დღის ხან­გრძლი­ვო­ბა სა­შუ­ა­ლოდ და­ახ­ლო­ე­ბით 2,3 მი­ლი­წა­მით იზ­რდე­ბა ყო­ველ სა­უ­კუ­ნე­ში. ამას­თან, დე­და­მი­წის ბრუნ­ვა­ზე გავ­ლე­ნას ახ­დენს ატ­მოს­ფე­რო, ოკე­ა­ნე­ე­ბი, ყი­ნუ­ლის მა­სე­ბი და პლა­ნე­ტის შიდა პრო­ცე­სე­ბიც.

ანუ დე­და­მი­წის ბრუნ­ვა მარ­თლაც ძა­ლი­ან ნელა იც­ვლე­ბა , მაგ­რამ ეს პრო­ცე­სი მი­ლი­ო­ნო­ბით წლის მას­შტაბ­ზე მიმ­დი­ნა­რე­ობს და არა 5 წამ­ში.

წყარო: ambebi.ge