წარმოიდგინეთ, რომ ყოველ წელს საქართველოში ერთი პატარა ქალაქის მოსახლეობა უკვალოდ ქრება. სწორედ ასეთი რეალობის წინაშე ვდგავართ, როცა საქართველოს ბოლო წლების დემოგრაფიულ სურათს ვუყურებთ. საუბარია იმაზე, რომ ქვეყანაში უფრო მეტი ადამიანი კვდება, ვიდრე იბადება.
საქსტატის ციფრები ამ მძიმე ტენდენციას შიშველ რეალობად გვიჩვენებს. 2020 წელს, პანდემიის დაწყებისთანავე, რაღაც შეიცვალა — იმ წელს 46 520 ბავშვი დაიბადა, მაგრამ 50 537 ადამიანი გარდაიცვალა. სიტუაცია კიდევ უფრო დამძიმდა 2021 წელს, კოვიდის პიკის დროს, როდესაც გარდაცვლილთა რიცხვმა თითქმის 60 ათასს მიაღწია (59 906), ახალშობილთა რაოდენობა კი მხოლოდ 45 946 იყო. მაშინ ვიფიქრეთ, რომ ეს მხოლოდ პანდემიის მძიმე მემკვიდრეობა იყო, მაგრამ სინამდვილეში ყველაფერი სხვაგვარად წარიმართა.
პანდემია დასრულდა, სიკვდილიანობა ნელ-ნელა დაწყნარდა, მაგრამ შობადობამ კლება დაიწყო და ეს კლება დღემდე არ ჩერდება:
* 2022 წელი: 42 319 ახალშობილი
* 2023 წელი: 40 214 ახალშობილი
* 2024 წელი: 39 483 ახალშობილი (ნიშნული 40 ათასს ქვემოთ ჩამოვიდა)
* 2025 წელი: 37 867 ახალშობილი (გარდაცვლილთა რიცხვმა კი 44 319 შეადგინა)
გამოდის, რომ მხოლოდ 2025 წელს საქართველო ბუნებრივი მიზეზებით 6 450-ზე მეტი ადამიანით შემცირდა. ეს ის ხალხია, ვინც ხვალ სკოლებში უნდა შევიდეს, უნივერსიტეტების აუდიტორიები აავსოს და ქართული ეკონომიკა გააძლიეროს.
რატომ ხდება ასე? მარტივი პასუხი არ არსებობს, მაგრამ მთავარი მიზეზები ყველასთვის ნაცნობია: გაძვირებული ცხოვრება, ეკონომიკური სიდუხჭირე, გაურკვევლობა ხვალინდელ დღეზე, სამუშაოს საძებნელად საზღვარგარეთ წასული ახალგაზრდები და ოჯახის შექმნის გადადება "უკეთესი დროისთვის". ახალგაზრდებისთვის დღეს ბავშვის გაჩენა დიდ ფინანსურ რისკთან ასოცირდება.
თუ ამ ტენდენციას დროულად არ შევცვლით, მალე მივალთ სავალალო დემოგრაფიულ რეალობამდე. ეს ციფრები უბრალოდ მშრალი სტატისტიკა არ არის — ეს ჩვენი საერთო ხვალინდელი დღის მთავარი გამოწვევაა.
