საქართველოში ჩინური კაპიტალის მონაწილეობით ახალი ბიზნესსუბიექტების რეგისტრაცია მკვეთრად იზრდება და ეს პროცესი უკვე მხოლოდ სტატისტიკური ტენდენცია აღარ არის. ის პირდაპირ უკავშირდება საქართველოს საგარეო ეკონომიკურ კურსს, ჩინეთთან სტრატეგიულ პარტნიორობას, უვიზო რეჟიმს, თავისუფალი ვაჭრობის შეთანხმებას, ინფრასტრუქტურულ პროექტებსა და იმ კითხვებს, რომლებიც ქვეყნის ეკონომიკურ უსაფრთხოებასთან, ბაზრის გამჭვირვალობასთან და გრძელვადიან დამოკიდებულებებთან დაკავშირებით ჩნდება. BPN-ის ინფორმაციით, 2026 წლის პირველ ხუთ თვეში საქართველოში ჩინური კაპიტალის მონაწილეობით 121 ახალი ბიზნესსუბიექტი დარეგისტრირდა, რაც ბოლო ხუთი წლის ჭრილში დაახლოებით 25-ჯერ გაზრდილ მაჩვენებლად ფასდება. თუ ეს ტემპი წლის ბოლომდე შენარჩუნდება, 2026 წლის სრული მაჩვენებელი დაახლოებით 290 ახალ რეგისტრაციას მიუახლოვდება, რაც 2024 წლის რეკორდულ დონეს, 304 სუბიექტს, ფაქტობრივად გაუტოლდება.

ბოლო წლების მონაცემები აჩვენებს, რომ ჩინური ბიზნესის გააქტიურება საქართველოში ერთჯერადი შემთხვევა არ არის. 2024 წელს ჩინური კაპიტალის მონაწილეობით 304 ბიზნესსუბიექტი დარეგისტრირდა, ხოლო სხვა მონაცემებით, ჩინეთის მოქალაქეების მიერ დარეგისტრირებული ახალი კომპანიების რაოდენობამ 291-ს მიაღწია, რაც ბოლო სამი ათწლეულის მაქსიმუმად შეფასდა. 2025 წლის პირველ ოთხ თვეში რეგისტრირებული იყო 93 ჩინური კომპანია, 2026 წლის პირველ ხუთ თვეში კი უკვე 121 სუბიექტი. ეს ნიშნავს, რომ ბაზარზე ჩინური ინტერესის ზრდა სტრატეგიული პარტნიორობის გამოცხადების შემდეგაც გაგრძელდა და, ფაქტობრივად, ახალ ნორმად იქცა.

ჩინური ბიზნესის ზრდას თავისი მკაფიო ეკონომიკური ლოგიკა აქვს. საქართველოსა და ჩინეთს შორის თავისუფალი ვაჭრობის შეთანხმება 2018 წლიდან მოქმედებს, 2023 წელს ქვეყნებმა სტრატეგიული პარტნიორობის შესახებ განაცხადეს, ხოლო 2024 წელს ამოქმედდა ტურისტული ვიზების გაუქმების რეჟიმი. ამ ფაქტორებმა ჩინელი მეწარმეებისთვის საქართველო უფრო მარტივ, ხელმისაწვდომ და პოლიტიკურად სასურველ ბაზრად აქცია. სინოლოგი და პოლიტიკურ მეცნიერებათა სპეციალისტი შალვა ჩიხლაძე JAMnews-თან ამბობს: „სტრატეგიული პარტნიორობა არის მესიჯი ჩინეთის მოქალაქეებისთვის, რომ საქართველო არის სასურველი პარტნიორი, სადაც მეტ-ნაკლებად არის მშვიდი და სტაბილური პოლიტიკური, ეკონომიკური გარემო. ეს შეთანხმება მათთვის მწვანე შუქის ფუნქციას ასრულებს. მაგრამ მე ვფიქრობ, ამ მიმართულებით გაცილებით უფრო დიდი როლი უვიზო მიმოსვლამ შეასრულა.“

მომხრეების არგუმენტი მარტივია: ჩინური ბიზნესის ზრდა ნიშნავს მეტ სავაჭრო კავშირს, მეტ ტურისტს, მეტ სატრანსპორტო და ლოგისტიკურ შესაძლებლობას, მეტ ინფრასტრუქტურულ აქტივობას და საქართველოს უკეთ პოზიციონირებას აზიასა და ევროპას შორის. ამ ხედვით, ჩინეთთან ეკონომიკური კავშირის გაღრმავება განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია მაშინ, როდესაც გლობალური მიწოდების ჯაჭვები იცვლება, შუა დერეფნის მიმართ ინტერესი იზრდება და საქართველო ცდილობს, რეგიონული სატრანსპორტო ჰაბის ფუნქცია გააძლიეროს. ჩინეთიდან ჩამოსული ტურისტების ზრდაც ამ სურათის ნაწილია. „რადიო თავისუფლების“ მიერ გამოქვეყნებული მონაცემებით, 2024 წელს ჩინეთიდან საქართველოში ვიზიტები 83%-ით გაიზარდა და 89 ათასს მიაღწია. ტურიზმის სექტორში მომუშავეები ამ ზრდას რეალურ ბიზნესეფექტად ხედავენ. ჩინურენოვანი გიდი სულხან მჭედლიშვილი ამბობს: „გაიზარდა როგორც ჯგუფებად ჩამოსული ტურისტების, ისე ინდივიდუალურად ჩამოსული სტუმრების და წყვილების რაოდენობა. როგორც გიდი, აშკარად დიდ განსხვავებას ვხედავ.“ მისი თქმით, „რიგი ადგილობრივი სასტუმროებისა უბრალოდ გააცოცხლა ჩინურმა ჯგუფებმა.“

ეკონომიკური კავშირების მასშტაბს ვაჭრობის მონაცემებიც ადასტურებს. საქსტატის წინასწარი მონაცემებით, 2025 წელს საქართველოს საგარეო სავაჭრო ბრუნვამ 25.82 მილიარდი დოლარი შეადგინა. ჩინეთი ამ სურათში ერთ-ერთი მთავარი სავაჭრო პარტნიორია, განსაკუთრებით იმპორტის მიმართულებით. BMG-ის მიერ გამოქვეყნებული მონაცემებით, 2026 წლის მიმდინარე პერიოდში საქართველოსა და ჩინეთს შორის სავაჭრო ბრუნვა 45%-ით გაიზარდა და 933 მილიონ დოლარს გადააჭარბა. ეს ზრდა აჩვენებს, რომ ჩინეთთან ეკონომიკური ურთიერთობა მხოლოდ კომპანიების რეგისტრაციით არ იზრდება, ის ვაჭრობაშიც უკვე ერთ-ერთ მნიშვნელოვან მიმართულებად ჩამოყალიბდა.

თუმცა ამ სურათს მეორე მხარეც აქვს. ბიზნესსუბიექტების რაოდენობის სწრაფი ზრდა ავტომატურად არ ნიშნავს მსხვილი ინვესტიციების ზრდას, სამუშაო ადგილების შექმნას ან მაღალი დამატებული ღირებულების ეკონომიკის განვითარებას. M2B-ის მიერ საქსტატზე დაყრდნობით გამოქვეყნებული მონაცემებით, 2024 წელს ჩინური კაპიტალის მონაწილეობით რეგისტრირებული 304 სუბიექტიდან 286-ის შემთხვევაში, ანუ დაახლოებით 94%-ში, საქმიანობის სფერო უცნობი იყო. 2025 წლის პირველ ოთხ თვეში რეგისტრირებული 93 კომპანიის შემთხვევაში კი ყველა სუბიექტის საქმიანობის სფერო უცნობად იყო მითითებული. ეს გარემოება აჩენს მთავარ კითხვას: რამდენად რეალურ ეკონომიკურ აქტივობას ქმნის რეგისტრაციების ზრდა და რამდენად გამჭვირვალეა ბაზარზე შემოსული ახალი სუბიექტების საქმიანობა?

კრიტიკოსების კიდევ ერთი არგუმენტი ინვესტიციების სტრუქტურას უკავშირდება. „საერთაშორისო გამჭვირვალობა, საქართველოს“ მონაცემებით, 2013-2024 წლებში ჩინეთის მოქალაქეებმა საქართველოში 1,893 კომპანია დაარეგისტრირეს, რაც 2013 წლამდე არსებულ მაჩვენებელზე ოთხჯერ მეტია. ამავე პერიოდში ჩინეთთან სავაჭრო ბრუნვა გაიზარდა და 2024 წელს ჩინეთი საქართველოს ერთ-ერთ უმსხვილეს სავაჭრო პარტნიორად ჩამოყალიბდა. თუმცა პირდაპირი უცხოური ინვესტიციების ნაწილში სურათი ბევრად უფრო სუსტია. Civic Idea-ს ანგარიშის მიხედვით, 2024 წელს ჩინეთიდან საქართველოში განხორციელებული პირდაპირი უცხოური ინვესტიციები 6.2 მილიონ დოლარამდე შემცირდა, რაც 2023 წლის მაჩვენებელთან შედარებით დაახლოებით 93.7%-იანი კლებაა. იმავე ანგარიშის თანახმად, 2024 წელს ჩინეთი საქართველოს 10 უმსხვილეს ინვესტორ ქვეყანას შორისაც ვერ მოხვდა და პირდაპირი ინვესტიციების მოცულობით 33-ე ადგილზე იყო.

ეს დისბალანსი მნიშვნელოვანია: ერთ მხარეს იზრდება რეგისტრირებული ჩინური სუბიექტების რაოდენობა და ვაჭრობა, მეორე მხარეს კი ჩინეთიდან პირდაპირი ინვესტიციები დაბალ ნიშნულზე რჩება. ეს ნიშნავს, რომ ჩინური ეკონომიკური აქტივობა საქართველოში ამ ეტაპზე უფრო მეტად ვაჭრობას, მცირე და საშუალო ბიზნესის რეგისტრაციას, მომსახურებას, იმპორტს, ლოგისტიკას, ინფრასტრუქტურულ კონტრაქტებსა და ტურიზმს უკავშირდება, ვიდრე მსხვილ საინვესტიციო კაპიტალს. შალვა ჩიხლაძეც აღნიშნავს, რომ „ამ კომპანიების შემოდინება ინვესტიციების მაჩვენებელზე დიდად არ ასახულა“ და ამ პროცესის რეალური შინაარსის დასადგენად უფრო ღრმა კვლევას საჭიროებს.

რისკების ნაწილი ინფრასტრუქტურულ პროექტებსაც უკავშირდება. საქართველოში არაერთი მსხვილი ინფრასტრუქტურული პროექტი ჩინური კომპანიების მონაწილეობით ხორციელდება. მომხრეებისთვის ეს ნიშნავს სწრაფ მშენებლობას, კაპიტალისა და ტექნიკური რესურსის მოზიდვას, კრიტიკოსებისთვის კი, საჭიროებს მკაცრ due diligence-ს, ანუ კონტრაქტორი კომპანიების ფინანსური, სამართლებრივი და რეპუტაციული ისტორიის დეტალურ შემოწმებას. Civic Idea-ს ანგარიშში ნათქვამია, რომ ჩინური კომპანიების ჩართულობით მიმდინარე სახელმწიფო პროექტებში იკვეთება კორუფციის რისკები, სუსტი სათანადო გადამოწმების პრაქტიკა და სამართლებრივი თუ ეთიკური სახის პრობლემები. ეს ბრალდება ავტომატურად ყველა ჩინურ კომპანიაზე არ ვრცელდება, თუმცა სახელმწიფო შესყიდვებისა და სტრატეგიული ინფრასტრუქტურის ნაწილში გამჭვირვალობის სტანდარტი განსაკუთრებით მაღალი უნდა იყოს.

განსაკუთრებით სენსიტიურია დამოკიდებულების რისკი. ეკონომიკური ურთიერთობის გაღრმავება თავისთავად პრობლემა არ არის, მაგრამ ერთი ქვეყნის მიმართულებით ზედმეტი კონცენტრაცია ყოველთვის ზრდის მოწყვლადობას. ეს ეხება როგორც ექსპორტს, ისე იმპორტს, ინვესტიციებსა და ინფრასტრუქტურას. ჩიხლაძის შეფასებით, „დივერსიფიცირება არის წმინდა ეკონომიკური და უსაფრთხოების პერსპექტივიდან ყველაზე კარგი რამ, რაც კაცობრიობამ მოიფიქრა.“ მისი არგუმენტი საქართველოსთვის კარგად ნაცნობ გამოცდილებას უკავშირდება: როცა ქვეყანა ერთ ბაზარზე ზედმეტად დამოკიდებული ხდება, პოლიტიკური ან სავაჭრო კრიზისი ეკონომიკაზე მყისიერად აისახება.

მეორე მხრივ, ჩინური ბიზნესის ზრდის ავტომატური დემონიზებაც არასწორი იქნება. ჩინეთი მსოფლიოს მეორე ეკონომიკაა, გლობალური წარმოების, ლოგისტიკისა და ტექნოლოგიური მიწოდების ერთ-ერთი მთავარი ცენტრი. საქართველოსთვის, როგორც მცირე ღია ეკონომიკისთვის, ჩინეთთან სავაჭრო და საინვესტიციო ურთიერთობების გამოყენება შეიძლება რეალური შესაძლებლობა იყოს, განსაკუთრებით ექსპორტის დივერსიფიკაციის, ტურიზმის ახალი ბაზრების, სატრანზიტო დერეფნისა და რეგიონული ჰაბის ფუნქციის გაძლიერებისთვის. ჩინელ მეწარმეებთან ურთიერთობის მომხრეები ამბობენ, რომ საქართველოს მცირე ბაზრის მიუხედავად, ქვეყანას აქვს უპირატესობა მდებარეობის, ლიბერალური საგადასახადო გარემოს, ბიზნესის რეგისტრაციის სიმარტივისა და თავისუფალი ვაჭრობის ქსელის გამო. ჩინელი ბიზნესმენის, იუს შეფასებით, „ძალიან პოზიტიურად ვაფასებ იმ პარტნიორობას, რაც ორ სახელმწიფოს შორისაა. ყოველთვის ვცდილობდი, რომ ჩემი ჩინელი კოლეგები საქართველოთი დამეინტერესებინა, ახლა ეს ბევრად მარტივია.“

სწორედ ამიტომ, მთავარი კითხვა არ არის, უნდა ჰქონდეს თუ არა საქართველოს ჩინეთთან ეკონომიკური ურთიერთობა. რეალური კითხვა არის, როგორი წესებით, რა გამჭვირვალობით და რა სტრატეგიული ჩარჩოთი უნდა განვითარდეს ეს ურთიერთობა. თუ ჩინური ბიზნესის ზრდა გადაიქცევა მხოლოდ რეგისტრაციების სტატისტიკად, უცნობი საქმიანობის მქონე კომპანიების მატებად და იმპორტის გაღრმავებად, ეკონომიკური სარგებელი შეზღუდული იქნება. თუ პროცესი დაეფუძნება გამჭვირვალე საინვესტიციო პოლიტიკას, კონტრაქტორების მკაცრ შემოწმებას, ადგილობრივი დასაქმების მოთხოვნებს, ტექნოლოგიური ცოდნის გადაცემას და ექსპორტზე ორიენტირებულ პროექტებს, ჩინური კაპიტალი შეიძლება საქართველოს ეკონომიკისთვის მნიშვნელოვანი დამატებითი რესურსი გახდეს.

საბოლოოდ, ჩინური ბიზნესების რეგისტრაციის სწრაფი ზრდა საქართველოსთვის ერთდროულად არის შესაძლებლობაც და ტესტიც. შესაძლებლობაა, რადგან ქვეყანა იღებს ახალ ბაზარს, ახალ ტურისტულ ნაკადს, ახალ სავაჭრო კავშირს და ინფრასტრუქტურულ რესურსს. ტესტია, რადგან სახელმწიფომ უნდა აჩვენოს, შეუძლია თუ არა ეკონომიკური გახსნილობის შეთავსება უსაფრთხოებასთან, გამჭვირვალობასთან და კონკურენტულ წესებთან. ამ პროცესში წარმატება მხოლოდ იმით არ გაიზომება, რამდენი ჩინური კომპანია დარეგისტრირდა საქართველოში. მთავარი იქნება, რამდენმა მათგანმა შექმნა რეალური სამუშაო ადგილი, გადაიხადა გადასახადი, შემოიტანა ინვესტიცია, გააძლიერა ადგილობრივი ბიზნესი და რამდენად შეძლო ქვეყანამ, ჩინეთთან ურთიერთობა დივერსიფიცირებული ეკონომიკური სტრატეგიის ნაწილად ექცია და არა ახალ დამოკიდებულებად.

წყაროები, ბმულებად: