ევროსტატის ახალი მონაცემებით, 2025 წელს ევროკავშირის ქვეყნებიდან გაძევებული მოქალაქეების რაოდენობით საქართველო მსოფლიოში მეორე ადგილზე აღმოჩნდა. სტატისტიკის მიხედვით, ევროკავშირის ტერიტორიიდან საქართველოს 10 475 მოქალაქე გააძევეს, რაც მხოლოდ თურქეთის მაჩვენებელს ჩამორჩება.

ევროკავშირმა გასულ წელს მესამე ქვეყნების თითქმის 492 ათას მოქალაქეს დაავალა, დაეტოვებინათ ევროკავშირის ტერიტორია. ამ ფონზე, გაძევებების საერთო რაოდენობა წლიურად 21%-ით გაიზარდა. ყველაზე მეტი შემთხვევა თურქეთის, საქართველოს, სირიისა და ალბანეთის მოქალაქეებზე მოდის.

მონაცემები აჩვენებს, რომ ევროკავშირის საზღვრებზე კონტროლი კიდევ უფრო გამკაცრდა. მხოლოდ 2025 წელს შენგენის ზონაში შესვლაზე უარი 132 600 უცხო ქვეყნის მოქალაქეს უთხრეს. საქართველოც იმ ქვეყნების ჩამონათვალშია, რომლის მოქალაქეებსაც ევროკავშირში შესვლის პრობლემა ხშირად შეექმნათ — უარი 4 785 ქართველს ეთქვა.

ცნობისთვის, სტატისტიკა ევროკავშირსა და საქართველოს შორის ვიზალიბერალიზაციისა და მიგრაციის პოლიტიკის შესახებ მიმდინარე დისკუსიების ფონზე გამოქვეყნდა.

ეს სტატისტიკა საქართველოსთვის რამდენიმე მიმართულებით შეიძლება იყოს მნიშვნელოვანი — როგორც პოლიტიკური, ისე ეკონომიკური და სოციალური თვალსაზრისით.

პირველ რიგში, ასეთი მაღალი მაჩვენებელი ევროკავშირთან ვიზალიბერალიზაციის საკითხზე დამატებით წნეხს აჩენს. ევროკავშირი დიდი ყურადღებით აკვირდება, რამდენად იცავენ პარტნიორი ქვეყნების მოქალაქეები უვიზო მიმოსვლის წესებს — მაგალითად, ვადის გადაცილებას, არალეგალურ დასაქმებას ან თავშესაფრის უსაფუძვლო მოთხოვნებს. როდესაც გაძევებების რაოდენობა იზრდება, ბრიუსელში ჩნდება კითხვა, ხომ არ ხდება ვიზალიბერალიზაციის ბოროტად გამოყენება.

მეორე მნიშვნელოვანი საკითხია ქვეყნის საერთაშორისო იმიჯი. როდესაც საქართველო ევროკავშირიდან გაძევებული მოქალაქეების რაოდენობით მსოფლიოში ერთ-ერთ პირველ ადგილზეა, ეს აჩენს სიგნალს, რომ მიგრაციული ნაკადების მართვა პრობლემურია. ასეთ ფონზე, ევროკავშირის წევრი ქვეყნები შესაძლოა უფრო მკაცრი გახდნენ როგორც საზღვრის კონტროლის, ისე თავშესაფრის პოლიტიკის მიმართულებით ქართველ მოქალაქეებთან მიმართებაში.

ეკონომიკური მხარეც მნიშვნელოვანია. ბევრი ადამიანი ევროკავშირის ქვეყნებში სამუშაოს ძიების მიზნით მიდის. თუ ლეგალური დასაქმების შესაძლებლობები შეზღუდულია, ნაწილი არალეგალურ გზებს მიმართავს, რაც საბოლოოდ დეპორტაციით სრულდება. ეს, თავის მხრივ, მიუთითებს შიდა ეკონომიკურ და სოციალურ პრობლემებზეც — დასაქმების, შემოსავლებისა და რეგიონებში ცხოვრების პირობების კუთხით.

ამავე დროს, სტატისტიკის ინტერპრეტაციისას მნიშვნელოვანია კონტექსტიც. მაღალი რიცხვი ავტომატურად არ ნიშნავს, რომ ყველა შემთხვევა მძიმე სამართალდარღვევას უკავშირდება. ხშირად საუბარია ვიზის ან ყოფნის ვადის დარღვევაზე, თავშესაფრის პროცედურის დასრულების შემდეგ დაბრუნებაზე ან ადმინისტრაციულ მიზეზებზე.

საქართველოსთვის მთავარი გამოწვევა ახლა არის:

  • ევროკავშირთან ნდობის შენარჩუნება,
  • არალეგალური მიგრაციის შემცირება,
  • მოქალაქეების ინფორმირება ევროკავშირის წესების შესახებ,
  • და ლეგალური დასაქმების მექანიზმების გაძლიერება.

თუ ეს ტენდენცია გაგრძელდება, მომავალში ევროკავშირმა შეიძლება დამატებითი შეზღუდვების ან კონტროლის მექანიზმების განხილვაც დაიწყოს.