ბაზარს 986 კადრი სჭირდება, უნივერსიტეტებს კი მხოლოდ 9 კურსდამთავრებული ჰყავთ - საექთნო პერსონალის დეფიციტი ჯანდაცვის სექტორს ახალი გამოწვევის წინაშე აყენებს.
საქართველოს შრომის ბაზარზე ერთ-ერთი ყველაზე მკვეთრი დისბალანსი საექთნო და სამეანო საქმის მიმართულებაზე ფიქსირდება. ეკონომიკის სამინისტროს კვლევის მიხედვით, ამ პროგრამებზე წელიწადში საშუალოდ მხოლოდ 49 სტუდენტი ირიცხება და სწავლას ცხრა ასრულებს, მაშინ როდესაც ბაზრის საშუალო წლიური მოთხოვნა 986 კადრს შეადგენს.
ამ მონაცემებით, კურსდამთავრებულებსა და მოთხოვნას შორის სხვაობა 977 ადამიანს აღწევს. ეს ერთ-ერთი ყველაზე დიდი დეფიციტია კვლევაში წარმოდგენილ ყველა საგანმანათლებლო მიმართულებას შორის.
ექთნების ნაკლებობა კერძო კლინიკებისა და მთლიანად ჯანდაცვის სისტემისთვის მნიშვნელოვანი საოპერაციო გამოწვევაა. სამედიცინო დაწესებულებას შესაძლოა ჰქონდეს თანამედროვე ინფრასტრუქტურა, ტექნიკა და ექიმების გუნდი, თუმცა საკმარისი რაოდენობის საშუალო სამედიცინო პერსონალის გარეშე მომსახურების გაფართოება რთულდება.
დეფიციტის პირობებში იზრდება მოქმედ თანამშრომლებზე დატვირთვაც. კლინიკებს შეიძლება გაუჩნდეთ ცვლების შევსების, ახალი განყოფილებების გახსნისა და მომსახურების ხარისხის სტაბილურად შენარჩუნების პრობლემა. საბოლოოდ, კადრების ნაკლებობა შეიძლება აისახოს როგორც თანამშრომელთა ანაზღაურებაზე, ისე სამედიცინო მომსახურების თვითღირებულებაზე.
კვლევაში ექთნის დამხმარე სპეციალისტებიც ყველაზე მოთხოვნად პროფესიულ ჯგუფებს შორის არიან. მომდევნო ხუთ წელიწადში მათზე მოთხოვნა 2 781 ადამიანს შეადგენს. ამავე პერიოდში ექიმ-სპეციალისტებზე 2 701 თანამშრომლის საჭიროებაა პროგნოზირებული.
საინტერესოა, რომ ზოგადად სამედიცინო ფაკულტეტებზე სტუდენტთა რაოდენობა მცირე არ არის. მაგალითად, მედიცინაზე საშუალოდ 1 242 სტუდენტი ირიცხება და 961 ამთავრებს, ხოლო ბაზრის საშუალო წლიური მოთხოვნა 706 კადრია. საექთნო საქმეში კი საპირისპირო სურათია: სტუდენტებისა და კურსდამთავრებულების რაოდენობა მოთხოვნის უმნიშვნელო ნაწილსაც ვერ ფარავს.
ეს განსხვავება აჩვენებს, რომ ახალგაზრდები ჯანდაცვის სფეროს მთლიანად არ ერიდებიან, თუმცა კონკრეტულად საექთნო პროფესია მათთვის ნაკლებად მიმზიდველია. პრობლემის გადაჭრას შესაძლოა დასჭირდეს უკეთესი ანაზღაურება, კარიერული განვითარების მკაფიო შესაძლებლობები, სახელმწიფოს მიერ დაფინანსებული პროგრამები და პროფესიის სოციალური მნიშვნელობის უკეთ წარმოჩენა.
