სიცოცხლის პირველი 1 000 დღის განმავლობაში შაქრის შეზღუდული მოხმარება შესაძლოა ათწლეულების შემდეგ ადამიანის ბიოლოგიური დაბერების შედარებით ნელ ტემპთან იყოს დაკავშირებული. ამის შესახებ ნათქვამია სამეცნიერო ჟურნალ Nature Communications-ში გამოქვეყნებულ კვლევაში, რომლის ავტორებმაც დიდი ბრიტანეთის 54 201 მონაწილის მონაცემები შეისწავლეს.
მკვლევრებმა გამოიყენეს მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ ბრიტანეთში შაქრის რაციონირების პერიოდი, რომელიც 1953 წლის სექტემბერში დასრულდა. ამ პერიოდში შაქრის მოხმარება შეზღუდული იყო, ხოლო რაციონირების გაუქმების შემდეგ მოსახლეობისთვის მისი ხელმისაწვდომობა მკვეთრად გაიზარდა. მეცნიერებმა შეადარეს იმ ადამიანების ჯანმრთელობის მონაცემები, რომელთა მუცლადყოფნისა და ჩვილობის პერიოდი შაქრის რაციონირების პირობებს დაემთხვა და იმ ადამიანების მონაცემებს, რომლებიც ამ შეზღუდვის დასრულების შემდეგ დაიბადნენ.
შედეგებმა აჩვენა, რომ სიცოცხლის პირველი 1 000 დღის განმავლობაში შაქრის შეზღუდული მოხმარება ზრდასრულ ასაკში ბიოლოგიური ასაკის დაჩქარების უფრო დაბალ მაჩვენებელს უკავშირდებოდა. ეს კავშირი განსაკუთრებით გამოხატული იყო იმ ადამიანებში, რომლებიც შაქრის შეზღუდვის პირობებში უფრო ხანგრძლივად იმყოფებოდნენ. მკვლევრებმა ასევე დაადგინეს, რომ ეს კავშირი ქალებში უფრო მკაფიო იყო.
კვლევის მიხედვით, ადრეულ ასაკში შაქრის შეზღუდვა ასაკთან დაკავშირებული კატარაქტისა და თირკმლის ქრონიკული დაავადების განვითარების შედარებით დაბალ რისკსაც უკავშირდებოდა. თუმცა მსგავსი კავშირი ყველა იმ დაავადებასთან არ გამოვლენილა, რომლებიც კვლევის ფარგლებში შეისწავლეს.
ავტორების შეფასებით, შედეგები მიუთითებს, რომ სიცოცხლის ადრეულ ეტაპზე კვების გარემოს შესაძლოა მნიშვნელოვანი კავშირი ჰქონდეს ადამიანის ჯანმრთელობასთან ათწლეულების შემდეგაც. ამასთან, კვლევა დაკვირვებით მონაცემებსა და ისტორიულ ბუნებრივ ექსპერიმენტს ეფუძნება და მისი შედეგები არ ნიშნავს, რომ ადრეულ ასაკში შაქრის შეზღუდვა აუცილებლად იწვევს დაბერების შენელებას ან კონკრეტული დაავადებების თავიდან აცილებას.