გასულ წელს საქართველომ მაკარონისა და ბრინჯის იმპორტზე ათეულობით მილიონი ლარი დახარჯა, რაც კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს ქვეყნის მაღალ დამოკიდებულებას უცხოურ ბაზრებზე ძირითადი საკვები პროდუქტების კუთხით.
ოფიციალური მონაცემებით, საქართველო კვლავ იმპორტზე ორიენტირებული ეკონომიკაა, სადაც საგარეო ვაჭრობის სტრუქტურაში იმპორტი მნიშვნელოვნად აჭარბებს ექსპორტს. National Statistics Office of Georgia-ის ინფორმაციით, სასურსათო პროდუქცია იმპორტის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი კომპონენტია და მისი წილი წლიდან წლამდე სტაბილურად მაღალი რჩება.
კონკრეტულად ბრინჯის შემთხვევაში, ქვეყანა თითქმის სრულად დამოკიდებულია უცხოურ მიწოდებაზე. საერთაშორისო სავაჭრო მონაცემების მიხედვით, საქართველო ბრინჯს ძირითადად აზიური ბაზრებიდან იღებს — მათ შორის ინდოეთიდან, პაკისტანიდან და ვიეტნამიდან. ამ მონაცემებს ადასტურებს World Bank-ის სავაჭრო პლატფორმა (WITS) და UN Comtrade, სადაც საქართველოს იმპორტის სტრუქტურა დეტალურად არის ასახული.
მაკარონის იმპორტის მიმართულებითაც მნიშვნელოვანი პარტნიორია თურქეთი, რომელიც საქართველოს ერთ-ერთი მთავარი სავაჭრო პარტნიორია. ზოგადად, ქვეყნის იმპორტის გეოგრაფია აჩვენებს, რომ ძირითადი საკვები პროდუქტები სწორედ მეზობელი და რეგიონული ბაზრებიდან შემოდის, რაც დამატებით ზრდის დამოკიდებულებას გარე ფაქტორებზე. ანალოგიურ სურათს აჩვენებს Trading Economics, რომლის მიხედვითაც საქართველოს უმსხვილეს იმპორტიორ პარტნიორებს შორის თურქეთი და რუსეთი წამყვან პოზიციებზე არიან.
ამასთან, გლობალურ ბაზრებზე ფასების მერყეობა პირდაპირ აისახება ადგილობრივ ბაზარზეც. სპეციალიზებული აგრო-ბაზრების პლატფორმა Tridge მიუთითებს, რომ ბრინჯის საერთაშორისო ფასები მნიშვნელოვნად არის დამოკიდებული კლიმატურ პირობებზე, ექსპორტიორი ქვეყნების პოლიტიკაზე და ლოგისტიკურ ხარჯებზე. შესაბამისად, ნებისმიერი ცვლილება ამ ფაქტორებში ავტომატურად ზრდის იმპორტირებული პროდუქციის ღირებულებას საქართველოში.
იმპორტირებული საკვების ფასებზე გავლენას ახდენს ასევე ინფლაცია და ტრანსპორტირების ხარჯები. National Statistics Office of Georgia-ის მონაცემებით, იმპორტის ფასების ინდექსი ბოლო წლებში ზრდის ტენდენციას ინარჩუნებს, რაც განსაკუთრებით შესამჩნევია სასურსათო პროდუქტების კატეგორიაში.
ეკონომისტები აღნიშნავენ, რომ მსგავსი სტრუქტურა ქვეყანას მოწყვლადს ხდის გლობალური ბაზრების მიმართ. როდესაც ძირითადი საკვები პროდუქტები ადგილობრივად არ იწარმოება საკმარისი მოცულობით, ნებისმიერი გარე შოკი — იქნება ეს ფასების ზრდა, ლოგისტიკური შეფერხება თუ პოლიტიკური ფაქტორი — პირდაპირ აისახება მომხმარებლის ყოველდღიურ ხარჯებზე.
საბოლოოდ, მაკარონისა და ბრინჯის იმპორტზე დახარჯული მილიონები მხოლოდ სტატისტიკა არ არის — ეს არის ეკონომიკური მოდელის მაჩვენებელი, სადაც ქვეყნის სურსათის უსაფრთხოება მნიშვნელოვნად არის დამოკიდებული გარე ბაზრებზე. სწორედ ამიტომ, გლობალური ტენდენციები და ფასების ცვლილება პირდაპირ გადადის ქართულ სუფრაზეც.
